Randy Roelen

Op zondag 22 maart 2009, om 23:27 is hij dan eindelijk geboren: Mijn kleine neefje Thijmen.
Hij weegt 3320 gram en is 55 cm lang.

Een stukje dat ik schreef op 08-08-08:

Fotografie laat me anders naar de wereld kijken. Overal om me heen zie ik potentiële foto’s; bloemen, landschappen en vogels. Als ik een vogel zie vliegen denk ik aan de foto’s die ik op internet wel eens zie, van vogels in vlucht, en dan vraag ik me af of ik dat ook zou kunnen. Het vraagt om geduld, precies op het juiste moment op de knop drukken. Vanmorgen op de fiets zag ik boven me een vliegende meeuw met uitgestrekte vleugels, mooi: een potentiële foto. Maar op dat moment liet de meeuw iets vallen dat met enige vertraging naar beneden kwam. Net voor me, ongeveer een meter, kwam de witte flets op de grond. Mijn gezicht moet op dat moment ook een enige potentiële foto zijn geweest.

De laatste weken leef ik in afwachting. ‘Wanneer komt het nou?’ vraag ik steeds en ik blijf onrustige blikken werpen op mijn telefoon, die maar onbeweeglijk blijft liggen. ‘Stom ding,’ denk ik dan, alsof hij er wat aan kan doen. En al ging de telefoon en was het mijn broer, dan werd ik weer teleurgesteld; nog niets aan de hand, hij was nog geen vader.
Er zijn al verschillende voorspellingen gedaan: Volgens mijn vader zou het 3 maart komen, zijn voorgevoel vertelde hem dat er iets met een 3 was. Mijn vriend Kristan vond afgelopen vrijdag de aangewezen dag. Maar geen van beiden kreeg gelijk. De baby zit nog lekker warm in de buik van mams, en dat terwijl de uitgerekende dag (10 maart) ook alweer voorbij is gegaan.
Als het kind er eenmaal is zal de tijd voorbij vliegen. M’n kleine nichtje Yara wordt ook al zo snel groot, binnenkort gaat ze lopen zonder zich ergens aan vast te houden en ze begint ook al praatjes te krijgen. Maar van tevoren, als je zit te wachten, dan duurt de tijd lang. Begrijpt de baby wel dat we allemaal zitten te wachten?
Dus: Wanneer komt het nou?
Het zal dan wel vrijdag de 13e worden, denk ik.

Stel je voor: je ziet iemand alleen op straat lopen en hij of zij praat hardop. Even kijk je nog of degene een telefoon vast heeft of misschien hands-free aan het bellen is, maar nee. Je trekt een wenkbrauw op of schud je hoofd en loopt door. ‘Wat een rare,’ denk je misschien nog. Dat zou ik wel doen tenminste.
Maar is het eigenlijk wel zo raar? Ik deed het vroeger ook; Ik vertelde mezelf complete verhalen wanneer ik naar school liep, of de hond uitliet. Als ik op de plaats van bestemming was en het verhaal was nog niet klaar, dan ging ik de volgende keer gewoon weer verder. Heerlijk was dat.
Door de tijd heen ben ik gestopt tegen mezelf te praten op straat, waarschijnlijk omdat ik me ervan bewust werd dat mensen me raar zouden vinden als ik dat deed. Als ik al tegen mezelf praat dan is het thuis wanneer ik alleen ben en zeker weet dat niemand er last van heeft.
Maar wat nog erger is, is dat ik ook het vertellen, en schrijven, van verhalen naar de achtergrond heb laten verdwijnen. Daar wil ik dus weer meer mee gaan doen: stukjes schrijven, verhalen schrijven, en dat dan af en toe eens hier publiceren.
Een beetje een digitale variant van op straat tegen mezelf praten eigenlijk.