De helft van de tijd weet ik niet hoe laat het is, want er hangt geen klok. De vaatwasser neemt mijn taak als afwasser over. En de badkamer is groot genoeg om in rond te lopen en heeft een luxueus ligbad. De zon schijnt, het is warm. Als ik wil kan ik zo buiten gaan zitten met een boek.
Kamperen in eigen huis, zegt iedereen steeds over de eerste dagen. Maar bij kamperen stel ik me toch iets heel anders voor. Het heeft meer weg van een bungalow, waar je je spulletjes mee naartoe neemt en je de eerste tijd bezig bent die zo neer te zetten, dat het huisje toch een beetje ‘eigen’ wordt. Alleen duurt het hier iets langer, en zijn het wat meer spullen.
Mensen vragen me steeds of we dit jaar nog op vakantie gaan. Zo de eerste dagen na de verhuizing, voelt het voor mij al alsof ik op vakantie ben. Een welverdiende vakantie in eigen huis. Afgezien van al het werk dat nog moet gebeuren dan.
Mijn vriendinnetje Margo is begonnen als freelance redacteur en ik heb haar ontwerp omgetoverd tot een werkende website! Dus neem een kijkje!
Als je klein bent, maakt je melkgebit plaats voor volwassen tanden. Je wisselt. De kleine tanden en kiezen laten los en hangen dan nog net aan een draadje tandvlees, bungelend in je mond. Het voelt raar en je kunt het niet laten om met je tong telkens weer langs de kies te gaan en te voelen hoe los hij zit.
Ik deed dit vroeger ook, ik was hierop geen uitzondering. Ik speelde met mijn tong met de kies en hoopte dat hij als vanzelf uit mijn mond zou vallen. Soms gebeurde dat, maar vaak genoeg ook niet. Dan waren de kiezen zo eigenwijs om toch te blijven zitten. Ik had op zo’n moment een paar opties:
- geduld proberen te hebben en wachten tot de kies er toch uitviel, maar helaas ben ik niet erg geduldig
- hem er met mijn vingers uit trekken, maar dat durfde ik niet
- clichématig de kies met een touwtje aan de deur vastmaken en dan de deur dicht laten doen, maar bah!
- een Chokotoff eten
De laatste optie was veruit favoriet. Een lekkere chocolade toffee dat zo plakkerig is dat een losse tand er met gemak in blijft hangen. Snel. Gemakkelijk. Pijnloos.
Vandaag kocht ik weer eens Chokotoff en toen moest ik hieraan denken. Ik ben blij dat ik nu geen losse kiezen meer heb. Het is handig om er op deze manier vanaf te komen, maar die Chokotoff kan je natuurlijk weggooien. Zonde!
Afgelopen donderdag, precies vijf maanden na mijn eerste rijles, had ik mijn eerste rijexamen. Rond tien voor vier ‘s middags stapte ik in de auto om het beslissende ritje te rijden. En met succes! Nog een paar daagjes wachten en dan mag ik mijn rijbewijs en daarna de auto gaan ophalen voor mijn eerste ritje zonder instructeur! Hoera!
De laatste tijd lees ik steeds minder graag het nieuws. Er gebeuren zoveel negatieve dingen dat ik er verdrietig van word. Hoewel ik weet dat er steeds weer slechte dingen staan, blijf ik toch steeds weer het nieuws lezen. Ik als nieuwsgierig mens wil eigenlijk niks missen.
Maar gisteren las ik een stukje op nu.nl waar ik wel vrolijk van werd. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat mensen tijdens het dagdromen een heel actief brein hebben. Ik zat gelijk met een glimlach achter mijn computer want ik ben een ontzettende dromer. Eigenlijk wist ik het wel een beetje want ideeën voor verhalen komen bij mij voornamelijk op tijdens het dagdromen, maar nu is het echt bewezen. Dus als je me een keer dromerig voor me uit ziet staren dan ben ik eigenlijk heel hard aan het werk.
Het is bijna tien jaar geleden dat ik een piercing in (of eigen onder) mijn lip liet zetten. Op 30 september 1999 om drie uur ‘s middags om precies te zijn. En vorige week donderdag, op 30 april 2009 rond 9 uur ‘s avonds, heb ik het er weer uit gehaald. Ik wilde eigenlijk wachten tot 30 september, maar dat was een beetje zoals met je goede voornemens wachten tot oud & nieuw; waarom iets uitstellen wat je nu al wilt doen. Zo ineens was ik er klaar mee. Ik wist niet eens meer hoe ik eruit zag zonder. Het moest er dus maar eens uit. Dus nu loop ik rond met een gaatje onder mijn lip. Zo lijkt het tenminste, want ik zou de piercing er niet zomaar weer terug in kunnen doen. En dat ga ik ook niet doen, ook al krijg ik spijt. Ik ben bang dat ik niet meer zo stoer ben als toen ik vijftien was.
Waarom is het altijd zoveel leuker om iets te doen terwijl je weet dat je eigenlijk iets anders moet doen? Vroeger was op de bank hangen terwijl ik nog een boodschap voor mijn moeder moest doen veel leuker dan zomaar op de bank hangen. Op het werk internetten was ook altijd veel leuker dan thuis. En op dit moment kan ik niet stoppen met schrijven terwijl ik eigenlijk ook hard aan mijn cursussen zou moeten werken…
Hij stond te popelen om te gaan en uiteindelijk kreeg hij dan maar zijn zin. Als hij maar niet te lang weg zou blijven. Hij ging en we keken hem na. Het werd donker en moe zochten we ons bed op. Hij was nog niet thuis maar we wilden ook niet op hem blijven wachten. ‘s Nachts wachtten we onbewust toch en werden we vaker wakker dan gewoonlijk. Hoorden we daar iets? Was hij thuis? Om beurten gingen we uit bed om te kijken, hoewel we dat niet van elkaar wisten. Maar niets. Dan kwam de ochtend en was hij er niet. Was er iets gebeurd? Beelden van auto-ongelukken en ontvoeringen gingen door mijn hoofd. Hij was toch wel slim genoeg om op te passen? We moesten hem maar vertrouwen.
Na een lange dag wachten kwam hij aan het eind van de middag luid mauwend te voorschijn. Hij was vies en hij had honger. Wij waren opgelucht; Quibus had zijn eerste nacht buiten overleefd.
Als ik al zo bezorgd ben om een kat dan ben ik benieuwd hoe het gaat als we straks een kind hebben…
Wie mij een jaar, of zelfs drie maanden, geleden had verteld dat ik zou gaan autorijden, die zou ik niet hebben geloofd. Ik had er geen zin in en ik had het niet nodig. Ik zag het niet voor me dat ik achter het stuur zou zitten.
Op zijn zesde rijles ging ik met mijn vriend mee. Mijn reden was dat ik hem weleens wilde zien autorijden. Zijn reden om mij mee te nemen was dat ik ook rijles zou willen nemen. Dit geheime plan werkte. Nu speel ik dus niet alleen met kleine, plastic autootjes, maar ook alweer 17 lessen met een echte. Nog steeds heb ik het niet nodig, maar stiekem vind ik het toch wel leuk.
En vandaag heb ik bij de eerste poging mijn theorie-examen gehaald, met alleen 6 fouten in het nieuwe gedeelte, gevaarherkenning. Dus het moment dat ik achter het stuur van ons autootje (een blauw/paarse Ford Ka) zit komt nu wel steeds dichterbij.
Op mijn vorige vorige werk (twee bazen geleden dus), hadden mijn collega/vriend Tim en ik een klein, geel speelgoedautootje. Tijdens het werk stopte een van ons dan ineens om het autootje van het ene bureau naar het andere te laten rijden, of het autootje over de grond van de ene naar de andere kant te sturen. Ik was er alleen niet zo goed in; het autootje viel bij mij altijd de afgrond tussen de bureaus in. Of hij reed weer eens zo krom dat het omdraaide en als een boemerang weer terug mijn kant op kwam.
Toen we weg gingen bij het werk mocht ik het autootje meenemen en het staat nu bij mij thuis. Helaas krijgt hij daar niet zoveel beweging meer. Maar laatst moest ik voor mijn fotografie cursus een foto maken van een bewegend voorwerp, en wel door met mijn camera het voorwerp te volgen zodat deze scherp blijft en de achtergrond bewogen is. Mijn eerste gedachte was natuurlijk gelijk om het autootje te gebruiken. Makkelijker gezegd dan gedaan: zoals ik al zei was ik niet zo goed met het autootje. Ik heb geprobeerd het autootje te laten rijden, heb mijn vriend laten rijden, maar het wilde niet lukken. En gelukkig ben ik niet zo geduldig, maar weet ik wel wat ik wil: ik wilde het autootje op de foto en niks anders, dus ik bleef proberen. Ik heb het geprobeerd met schelden en door er lief tegen te praten en uiteindelijk is het gelukt:
