Met nog maar vijf weken te gaan voor de uitgerekende datum komt de geboorte van kleine Fiene wel heel dichtbij. Ik probeer er niet teveel aan te denken, want dan slaan de zenuwen toe: Zal het lang duren? Hoeveel pijn zal het doen?
Tv programma’s over bevallen hoef ik dus écht niet te zien en bevallingsverhalen hoor of lees ik liever ook niet; ik ken de theorie, de praktijk moet maar even wachten tot het allemaal zover is.
Zaterdag was ik echter onverwachts getuige van een bevalling. En ik was niet de enige die stond te kijken: ouders met kinderen waren er, en sommige volwassenen maakten veelvuldig foto’s. Iedereen keek gefascineerd toe hoe de moeder, helemaal zonder hulp, haar kleintje ter wereld zette.
Eerst leek er een hele tijd niets te gebeuren. De moeder kermde en kreunde. Er leek wel al iets uit te zijn, maar pogingen tot persen leverden vooralsnog niet veel op.Moet niemand haar gaan helpen? vroeg ik me af. Wat nou als het fout gaat? Maar niemand deed iets.
Na nog een paar keer persen kwam er eindelijk schot in de zaak. Een hoofdje kwam tevoorschijn! Onmiddelijk begon het kleine koppie te bewegen, de oortjes flapperden heen en weer. Nog een keer persen, en ook het lijfje werd geboren. De wereld was weer een geitje rijker.
Een paar minuten later stond het beestje al en was de moedergeit bezig het kleintje schoon te likken.
Prachtig om te zien hoe de natuur in zijn werk gaat. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het eigenlijk ook! Maar dat wil niet zeggen dat ik niet allemaal héél spannend vind…