Blauw bloed

Soms kom je van die mensen tegen, die op ieder moment van de dag een grote lach op hun gezicht hebben. Je vraagt je af waar ze toch zoveel plezier om hebben.
De vrouw die voor me stond was van middelbare leeftijd, had halflang, blond haar en de desbetreffende lach. Ze kocht een boek over handwerken en keek me daarbij vrolijk aan.
Ik voelde me ongemakkelijk, omdat ik de vrouw al eerder had gezien en ik wist dat ze ook wel van kletsen hield. En ja hoor:
‘Wat een mooi shirt heb je aan,’ zei ze, doelend op mijn jurkje, wat ze door de toonbank die tussen ons in stond niet volledig kon zien.
Het compliment verbaasde me, want het was een heel simpel, effen kobaltblauw jurkje, met korte mouwen. Maar het leek me het beste om daar niet met haar over in discussie te gaan, dus ik bedankte haar.
Maar daarmee was de kous nog niet af: Op zondagavond, vertelde ze, keek ze altijd naar Blauw Bloed; een programma over het koningshuis. En ze had het over een foto van de koninklijke familie, waarop de prinsessen allemaal gekleed waren in kobaltblauw. Dat vond ze zó mooi.
‘En nu sta jij hier,’ zei ze glunderend. ‘Net een prinses.’
Ik lachte en knikte naar haar, terwijl ik haar het tasje met haar boek erin overhandigde. Na me een fijne dag gewenst te hebben, ging ze eindelijk weg.
Ik lachte en vond het jammer dat mijn collega er niet was, om de pret met haar te delen. Gek mens.
Ik keek naar beneden, naar het blauwe jurkje. Vreemd, het kwam me ineens toch mooier voor; Ik voelde me speciaal.
Een prinses…