Na de twintig weken echo heb ik even moeten wennen:
‘Het is een meisje,’ zei de mevrouw die de echo uitvoerde.
Dat is best gek als je al 16 weken in volle overtuiging bent dat het een jongen is. Maar de echo liet echt twee streepjes zien: de schaamlipjes.
In de auto terug naar huis belde ik mijn moeder op, die vol ongeloof reageerde; ze had voor het eerst geen gelijk.
‘Maar,’ zei ik, proberende om haar en mijn eigen gevoel te verdedigen, ‘die mevrouw zei ook dat ze het weleens mis hebben, en dat het het meest voorkomt dat ze zeggen dat het een meisje is en dat het een jongen blijkt te zijn.’
Zo wordt twijfel geboren.
‘Ze zei ook wel, dat als het toch een jongen was, hij nu wel een erg kleine piemel had.’
Ik lachte erbij. Het zou zielig zijn, maar ja, het kan wel..
De weken daarna kon mijn moeder er maar niet over uit dat het een meisje was:
‘Ik zit er nooit naast.’
Ook ik durfde niet gelijk naar de winkel te rennen om meisjeskleren te kopen.
Toen ik mijn moeder vertelde dat je ook een geslachtsbepalende echo kunt laten doen, gewoon hier in Alphen, zei ze gelijk: ‘Maak maar een afspraak.’
Zo kwam het dat we vandaag een extra echo lieten maken bij Baby Dream.
Best wel uitgebreid kregen we de baby weer te zien, en van allerlei hoeken, om zo een goed beeld te krijgen.
‘Volgens mij heb ik het al gezien,’ zei de vrouw, ‘maar de beentjes zitten wat in de weg, dus ik wil het eerst zeker weten.’
De vrouw kletste honderduit. Over haar eigen kleinkinderen, over waarom mijn placenta aan de voorkant ligt, over van alles en nog wat.
Na haar ervan verzekerd te hebben dat ik een geboortekaartje opstuur, stonden we drie kwartier later weer buiten, met twee tassen babyspulletjes en vijf foto’s. Met op een paar van de foto’s het bewijs: Het is een meisje!