20 weken

Inmiddels zijn we op de helft. De 20 weken zijn bereikt.
Alweer een paar weken kan ik de baby voelen bewegen. Eerst zachtjes: kleine prikjes en het gevoel alsof het langs de wand glijdt. Maar de schopjes worden steeds krachtiger.
Ik word steeds gelukkiger met de zwangerschap en steeds nieuwsgieriger: Hoe zou het daarbinnen gaan? Hoeveel is de baby gegroeid sinds we het op de echo zagen, vandaag precies elf weken geleden? En natuurlijk: Is het een jongen of een meisje?
De Chinese kalender zegt dat het een jongen is. Ook mijn moeder zei gelijk dat we een jongen krijgen. En mijn moeder heeft altijd gelijk, in ieder geval wat baby’s betreft.
Nu ik de baby een tijdje voel, begin ik een patroon te herkennen. Op dagen dat ik werk is het rustig in mijn buik, meestal ook ‘s avonds als ik op de bank zit. Maar in het weekend, als ik besluit een rustig dagje te houden, begint het gestuiter: Van links naar rechts, van onder naar boven.
En hij/zij is niet de enige: Mijn lieve mannetje grijpt de rustige momenten aan om als een gek door het huis te gaan stuiteren. Opruimen, poetsen, klussen. Ik ben mijn spullen kwijt, omdat ze op een andere plek liggen, of de huiskamer ligt vol jassen, omdat de hal een verfje krijgt.
Het is duidelijk dat de baby op vader lijkt, en omdat het vaak de jongens zijn die naar hun vader aarden, zal het dus wel een jongetje zijn.
Zometeen om kwart over een hebben we de 20 weken echo. Hopelijk weten we dan wat er daarbinnen gaande is.